Κείμενο για την Ελένη Τοπαλούδη απο την ομάδα Iterimpia | αθήνα

Κείμενο από την αναρχική ομάδα Iterimpia, η οποία δραστηριοποιείται στην Αθήνα εδώ και κάποιους μήνες:rodos-1lowrodos-2lowrodos-3low

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ.

Για να μιλήσουμε ξεκάθαρα: Βιασμός αποτελεί οποιαδήποτε καταναγκαστική, μη συναινετική μορφή σεξουαλικοποιημένης πράξης με ή χωρίς διείσδυση. Όπως επίσης πρέπει να μπορεί να καταγγελθεί ως βιασμός η έντονη παραβίαση σε όργανα με σεξουαλική σημασιοτοδότηση ακόμα και χωρίς σεξουαλικό κίνητρο. Βιασμός μπορεί να οριστεί ακόμα και χωρίς την εμπλοκή γεννητικών οργάνων και σαν υποκειμενική υπόσταση εφόσον έχει βιωθεί έτσι από το ίδιο το υποκείμενο που δέχτηκε την παραπάνω βία.*

Ο χαρακτηρισμός του βιασμού και της δολοφονίας της Ελένης Τοπαλούδη από τον Λουτσάι Αλέξανδρο και τον Μανώλη Κούκουρα, ως απλά ένα μεμονωμένο περιστατικό που κάποια καθίκια κάνανε κάτι που δεν έπρεπε, μας εξοργίζει. Ως γυναίκες θέλουμε να εκφράσουμε τους λόγους για τους οποίους δεν το θεωρούμε μεμονωμένο περιστατικό και δεν νομίζουμε πως αυτό που φταίει, είναι η ‘κακιά στιγμή’ ή ο πρότερος βίαιος βίος των δραστών. Η εξέταση του προφίλ της ζωής της Ελένης Τοπαλούδη και η εξέταση της εθνικότητας των δραστών λειτουργούν αποπροσανατολιστικά, σε μία κατεύθυνση δικαιολόγησης της πράξης του βιασμού και της δολοφονίας. Δεν είναι το μοναδικό περιστατικό βιασμού όπου οι συνήθειες, ο τρόπος ντυσίματος, η σεξουαλική ζωή κοκ περνούν από το μικροσκόπιο δημιουργώντας ένα επαναλαμβανόμενο αηδιαστικό μοτίβο όπου το άτομο που βιάστηκε μετατρέπεται σε κατηγορούμενη. Σε ό,τι αφορά τους δράστες, παύει το γεγονός της πράξης τους να είναι το πρωτεύον και συστηματικά εξετάζεται η ζωή και το στάτους τους με σκοπό την ‘κατανόηση’ του πώς φτάσανε ως εκεί. Δεν μας αφορά το προφίλ κανενός και καμίας γιατί πολύ απλά το μοναδικό πράγμα που υπάρχει αυτή την στιγμή πίσω από το γεγονός είναι η πατριαρχία. Είναι η εξουσιαστική συμπεριφορά εφορμώμενη από τους ‘ρόλους’ των φύλων σε όλο της το ‘μεγαλείο’.

Ο ‘ζήλος’ που δείχνει ο μιντιακός συρφετός αλλά και χρήστες μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τον βιασμό και την δολοφονία της φαίνεται να εξαντλείται σε κουτσομπολίστικου τύπου αναφορές γεγονότων, σε ‘ανάλυση’ συμπεριφορών και επιλογών που σκιαγραφούν χαρακτήρες κατά το δοκούν, βγάζοντας από την εξίσωση -αφελώς(;) ή τεχνηέντως- κάθε αναφορά σε όλα όσα γεννούν και πριμοδοτούν την ωμή βία και την επιβολή της δύναμης του ‘ισχυρού’ σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Του άντρα στη γυναίκα, του αφεντικού στον εργάτη, του λευκού στον μαύρο, του ντόπιου στον μετανάστη, του ‘οποιουδήποτε’ στον κάθε είδους αποκλεισμένο στις σημερινές κοινωνίες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση οι Μανώλης Κούκουρας και Αλέξανδρος Λουτσάι δεν είναι παρά δύο άτομα που ενσωμάτωσαν και αναπαρήγαγαν όλες τις σάπιες αξίες, πρότυπα και αντιλήψεις που εκπορεύονται από την πατριαρχία. Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη δεν αποδίδεται γενικά και αόριστα στην πατριαρχία. Ο καθένας έχει την ατομική ευθύνη των πράξεων και επιλογών του. Δεν είναι παρά δύο άτομα που ενστερνίστηκαν την άποψη ότι η γυναίκα οφείλει να υπάρχει μόνο μέσα από τα δικά τους μάτια, τις δικές τους επιθυμίες, τις δικές τους ανάγκες. Και δεν δίστασαν να την βιάσουν και να την δολοφονήσουν όταν αυτή επέλεξε να ορίσει η ίδια τα όρια της, την επιθυμία της και το σώμα της. Η επίδειξη δύναμης, η επιβολή και η ικανοποίηση των επιθυμιών τους με όποιους όρους κρίνουν αυτοί, άλλωστε, νομιμοποιούνται από την εικόνα του ‘σωστού’ αρσενικού όπως αυτή αρθρώνεται κοινωνικά και πολιτισμικά στο διηνεκές, αναγνωρισμένες ως φυσικές αρετές του αρσενικού.

Η Ελένη βιάστηκε και δολοφονήθηκε επειδή δεν συμμορφώθηκε στα θέλω τους, όπως όφειλε σύμφωνα με την εικόνα της σωστής γυναίκας, που την θέλει υπάκουη. Όπως και τόσα άτομα ακόμα που έχουν πέσει θύματα έμφυλης βίας και τις ιστορίες τους δεν τις μάθαμε ποτέ. Ιστορίες που το θύμα μπορεί να μην δολοφονήθηκε αλλά να αυτοκτόνησε μην μπορώντας να σηκώσει ό,τι έζησε, ιστορίες που το θύμα δεν τόλμησε καν να γνωστοποιήσει τον βιασμό, το χέρι που σηκώθηκε, την παρενόχληση που δέχτηκε γιατί φοβήθηκε, γιατί δεν είχε κάπου να μιλήσει, γιατί δεν θα το πίστευαν. Ιστορίες που το θύμα μίλησε και είδε μπροστά του να σηκώνονται τείχη αμφιβολίας, συγκάλυψης και αδιαφορίας. Σε ένα σύστημα που όποιο άτομο δεν συμμορφώνεται και δεν ταυτίζεται με τα κυρίαρχα πρότυπα, με τον παραδοσιακό ρόλο και εικόνα που καλείται να έχει στην κοινωνία, με τις προϊδεάσεις για το διχοτομικό σύστημα κατηγοριοποίησης των ανθρώπων, με τα χαρακτηριστικά που του αποδίδονται με βάση την κατηγοριοποίηση αυτή, με τις ‘φυσιολογικές’ εκφορές σώματος, επιθυμίας και σεξουαλικότητας περιθωριοποιείται, περιορίζεται, στιγματίζεται, ξυλοκοπείται, βιάζεται, δολοφονείται. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, δεν ήταν η κακιά η ώρα, δεν είναι το ποτό, δεν είναι τα ψυχολογικά προβλήματα. Δεν ήταν αυτή που προκαλούσε, δεν ήταν αυτή που τα ήθελε και τα έπαθε, δεν ήταν άτυχη. Ήταν και ειναι το καταπιεστικό και εξουσιαστικό σύστημα κρυμμένο στο πρόσωπο του οποιουδήποτε, που κάθε τόσο ξεπροβάλλει θυμίζοντάς μας πως ζούμε σε έναν κόσμο που ιεραρχεί τις ζωές μας αποφασίζοντας για την αξία τους, έναν κόσμο που μας καταπιέζει, που δεν αφήνει περιθώριο στο καθένα από εμάς να υπάρχει και να αυτοπροσδιορίζεται όπως επιθυμεί, έναν κόσμο που –καθημερινά- μας δολοφονεί, μας γεμίζει φόβο, απόγνωση, θυμό, οργή. Έναν κόσμο που οφείλουμε να καταστρέψουμε συθέμελα.

Το επίδικο, πάντως, δεν είναι να κλειστούμε στα σπίτια μας αλλά να δημιουργήσουμε το περιβάλλον εκείνο που θα μπορεί η κάθε μία να κυκλοφορεί όπου και όπως θέλει, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο κόσμος αυτός δεν κερδίζεται με προσευχές και ευχολόγια. Και φυσικά δεν κερδίζεται με την κατάθεση μίας μηνυτήριας καταγγελίας ή ακόμα με το να φτάσει μία υπόθεση στα δικαστήρια*. Δεν ξεχνάμε την υπόθεση βιασμού στην Ξάνθη που οι θύτες έφυγαν ανενόχλητοι από το δικαστήριο. Δεν ξεχνάμε, όμως, ούτε και την 22χρονη στην Κόρινθο η οποία, φέρνοντας αντίσταση για την διασφάλιση της σωματικής της ακεραιότητας ώστε να μην καταλήξει σε χαντάκι βιασμένη, βρέθηκε αιχμάλωτη στις ελληνικές φυλακές. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο κόσμος των θεσμών και της εξουσίας μας θέλει υποταγμένες (και ενδεχομένως βιασμένες). Αναπαράγει τις έμφυλες διαφορές και τα κοινωνικά στερεότυπα, τιμωρώντας, εξευτελίζοντας τα σώματα των βιασμένων, με ερωτήσεις όπως «Τί φόραγες», «Τί γύρευες εκεί» και εξονυχιστικές ιατροδικαστικές έρευνες. Την ίδια ώρα θα ακούσουμε ρητορείες περί ‘ισότητας’ μεταξύ των δύο φύλων, περί ατομικών ελευθεριών και για το πόσο αχρείαστος είναι ένας αντίλογος σχετικά με την πατριαρχία στην σημερινή Ελλάδα. Εμείς όμως έχουμε να πούμε ότι η πατριαρχία είναι εδώ. Έχουμε να απαντήσουμε ότι έχει έρθει η στιγμή να τελειώνουμε με όσα μας καταπιέζουν και καθιστούν το οποιοδήποτε περιβάλλον μας αφιλόξενο για εμάς.

Ωστόσο, για να επιτευχθεί αυτό οφείλει να τεθεί στο μικροσκόπιο η παραμικρή συμπεριφορά που φαντάζει φυσική αλλά μπορεί να συνδέεται ή να πριμοδοτεί κάποια άλλη συμπεριφορά πιο ξεκάθαρα εξουσιαστική και παραβιαστική. Άλλωστε, η ματσίλα δεν είναι ένα χαρακτηριστικό που κάποιος έχει ή δεν έχει νομοτελειακά. Είναι ο εναγκαλισμός του ρόλου του ισχυρού μέσα στην πατριαρχία που επενδύεται με όρους δύναμης και ρώμης (μεγαλύτερα μπράτσα), άσκηση εξουσίας στον πιο αδύναμο ή φλώρο, αλλά ακόμα και καθημερινές μικρές συμπεριφορές που αναδεικνύουν το εκάστοτε αρσενικό ως το κυρίαρχο στο χώρο. Εκεί ερχόμαστε εμείς και τα σώματά μας. Εκείνα που εξευτελίστηκαν, βιάστηκαν, χτυπήθηκαν, παρενοχλήθηκαν, κακοποιήθηκαν από εκείνους που θεωρούσαν το σώμα μας προσπελάσιμο. Που άπλωσαν χέρι όταν ήταν φίσκα το λεωφορείο, που σήκωσαν χέρι στην γυναίκα τους που δεν τους «έκατσε», που μας έγδυσαν με τα μάτια, που ξέσπασαν τα νεύρα τους πάνω μας, που μας χτύπησαν όταν αντιλήφθηκαν ότι το φύλο μας δεν εκφράζεται από το δίπολο άνδρας/γυναίκα, που αντιλήφθηκαν το ντύσιμο και το βάψιμό μας ως ερωτικό κάλεσμα και το χαμόγελο και την εξωστρέφειά μας ως διαθεσιμότητα. Και τα ‘που…’ δεν τελειώνουν. Έχει έρθει όμως ο καιρός να τελειώνουμε με αυτόν τον σάπιο κόσμο της πατριαρχίας και της εξουσίας. Για να μπορεί η κάθε μία να κυκλοφορεί ελεύθερη, να μην είναι απαραίτητη η γενναιότητα για να διασχίσουμε δέκα δρόμους.

ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Αναρχική ομάδα Iterimpia

*Το κομμάτι του βιασμού το αλιεύσαμε από την μπροσούρα «Ποιός θα μας φυλάει από τους φύλακες-προστάτες» από την Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού που εκδόθηκε εξ’ αφορμής του βιασμού φοιτήτριας από υπάλληλο security, υπεύθυνο για την φύλαξη των εστιών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.

**δεν θα ορίσουμε εμείς τον τρόπο με τον οποίο θα εκφραστεί η κάθε μία αναφορικά με την παρενόχληση που έχει δεχτεί, αν νιώθει άνετα με την όποια καταγγελία. Ωστόσο, εξηγείται στο κείμενο ο ρόλος που θεωρούμε ότι έχουν οι θεσμοί και η δικαιοσύνη σε αυτό το σύστημα.

***Η πατριαρχία είναι εδώ…

Ξάνθη 2015: η Δ. βιάζεται από 2 άτομα που αφήνονται ελεύθεροι.

Ξάνθη 2013: γίνεται γνωστός ομαδικός βιασμός 5χρονου από συμμαθητές του. Αργότερα γίνεται γνωστό πως βιαζόταν και από τους άντρες της οικογένειάς του.

Αμάρυνθος 2006: Ομαδικός βιασμός σε σχολείο με εμπλεκόμενους γιούς γνωστών οικογενειών της περιοχής. Οι ίδιοι αθωώνονται καθώς το δικαστήριο κρίνει πως υπήρχε συναίνεση, η 15χρονη λιντσάρεται και βρίσκεται κατηγορούμενη για ψευδορκία, αναγκασμένη να αντιμετωπίσει και πάλι τους βιαστές της.

Ιταλία 2016: Η 30χρονη Τσιτσιάνα διαπομπεύεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από ερωτικό βίντεο που κυκλοφορεί ο πρώην αρραβωνιαστικός της. Η Τσιτσιάνα δεν αντέχει την διαπόμπευση και αυτοκτονεί.

Νοέμβριος 2016: Η 22χρονη Λίνα πηδάει από τον 9ο όροφο των εστιών. Ένα χρόνο μετά γίνεται γνωστό πως έβαλε τέλος στη ζωή της αφού δεν μπορούσε να αντέξει την πίεση από τις απειλές που δεχόταν για διαρροή γυμνών φωτογραφιών της αλλά και τους συνεχόμενους βιασμούς που υπέστη υπό την απειλή της διάρευσης αυτών σε συγγενικά πρόσωπα.

Θεσσαλονίκη 31.10.18: Ο Βύρωνας αυτοκτονεί μετά από έναν καταπιεσμένο βίο, μπούλινγκ και περιθωριοποίηση σε όλη του τη ζωή, βιασμό στον στρατό.

…και ο κατάλογος των ‘μεμονωμένων περιστατικών’ δεν τελειώνει…

αναρχική ομάδα iterimpia

δεκέμβρης 2018

Advertisements